Kurumsal dünya, farkında olmadan devasa bir maskeli baloya dönüşmüş durumda. Herkesin bir "Persona"sı (Maskesi) var ve herkes rolünü oynuyor. Ancak bu bitmeyen tiyatronun bedeli çok ağır: Tükenmişlik, güvensizlik ve sığ ilişkiler.
Yaratıcı drama, bir eğitim yöntemi olmanın ötesinde, kurum kültürünü yeniden şekillendiren bir aynadır. Çünkü bu aynada herkes kendini görür. Yöneticiler, ekip arkadaşları, lider adayları... Tüm maskeler düşer, roller değişir ve kurumun insan tarafı görünür hale gelir.
Bir kurumun logosu, misyon cümlesi veya ofis tasarımı kültürünü belirlemez. Kültür, insanların her gün nasıl davrandıklarıyla, nasıl iletişim kurduklarıyla ve kararlarını hangi değerlerle aldıklarıyla şekillenir. Kısacası kurum kültürü, bir sunum değil; yaşayan bir davranış biçimidir.
Bir toplantı düşünün. Herkes masada, notlar alınmış, sunum ilerliyor. Yöneticinin “Fikri olan var mı?” sorusu odada yankılanıyor ama kimse konuşmuyor. Sessizlik büyüyor. Herkes bir şey düşünüyor ama kimse söylemiyor. Çünkü akıllarından şu cümle geçiyor: “Ya yanlış anlaşılırsa?”
Positive Mood Institute olarak biz, empatiyi eğitim konusu değil, kültürel bir dönüşüm aracı olarak ele alıyoruz. Çünkü biz biliyoruz ki; güçlü kurumlar liderlerini değil, birbirini anlayan insanlarını yetiştirir.
Şirketlerde “eğitim” kelimesi duyulduğunda çoğu çalışanın aklında aynı sahne canlanır: uzun bir PowerPoint sunumu, dolu bir salon, göz ucuyla saate bakan insanlar.
Sessizlikten sese geçmek, ancak güvenli alanlarla mümkündür. Yaratıcı drama bu güveni deneyimsel bir şekilde kurar ve çalışanların sesini duyurur. Çünkü iş dünyasında en değerli kaynak, cesurca söylenen bir fikirdir.
İnsanlar iş değiştirme kararını genellikle maaş yüzünden aldıklarını söyler. Ama perde arkasında işler o kadar basit değildir. Çoğu zaman bir çalışanı işten uzaklaştıran şey, kendini değerli hissetmemesidir.
Giriş: Eğitim Salonu mu, Sahne mi? Çalışanlar için düzenlenen birçok eğitim genellikle aynı manzaraya sahiptir. Uzun bir sunum, kalabalık bir salon, dinleyen ama çok az...